Wednesday, June 8, 2011

ნაყინი წარსულში––მისი უცნაური გამოყენება


ისრაელის მეფის სოლომონის წერილებში აღწერილია შენახვა გაციებული წვენების, მოსავლის აღებისას. გაციებულ ღვინოს, წვენებს და რძის პროდუქტებს იყენებდნენ ძველი ბერძნები. ჰიპოკრატე ხალხს ურჩევდა მიეღოთ ნაყინი დაავადების დროს. ალექსანდრე მაკედონელს, ნაყინით გაუმასპინძლდნენ ინდოეთის და სპარსეთის ლაშქრობისას. მაშინ გამოიგონეს კენკრის გაყინვა თოვლში. მონებს აგზავნიდნენ მთებში, რათა მოეძებნათ თოვლი, რომ არ გამდნერიყო თოვლი, აწყობდნენ შეჯიბრებებს. მაშინვე დაიწყეს წყალში ხილის, ღვინის, თაფლის და რძის დამატება.
ანტიკურ რომში თოვლს იყენებდნენ გამაგრილებელი სასმელების დასამზადებლად. აპიციმ, ცნობილმა რომაელმა გურმანმა, აღწერა თავის წიგნში გამაგრილებელი სასმელების დამზადება. ნერონი თავის ჭამას ცივი დესერტების მირთმევით ამთავრებდა, მთის  ყინულს უმატებდნენ ხილს. ამის დასამზადებლად იყენებდნენ ალპებიდან ჩამოტანილ ყინულს. სპეციალურად შენდებოდა ყინულის სარდაფები.

სპარსი მოგზაური, ნასრი-ხოზრაუმ, 1040 წელს ჩ.წ.ა. დაწერა, რომ კაეროს სულთანის სუფრაზე სირიის მთიანი რეგიონებიდან მოჰქონდათ თოვლი ცივი სასმელებისა და ნაყინის დასამზადებლად. მე-18 საუკუნის დასასრულს. ძველ რუსეთში გაყინული რძე ითვლებოდა ნაციონალურ კერძად. წვრილად დაჭრილი გაყინული რძე სუფრას ამშვენებდა.

 არსებობს ვერსია რომ, სამხრეთ ევროპაში პირველად შემოიტანა ნაყინი მარკო პოლომ, მე-14 საუკუნეში. მან აღწერა ნაყინი თავის სამოგზაურო ჩანაწერებში. არის ვერსიები რომ, მან ჩამოიტანა ეკზოტიკური ყინულოვანი დესერტი ჩინეთიდან. თავიდან, ყინული ინახებოდა სპეციალურ დახურულ სივრცეში, მას მიართმევდნენ მეფის ოჯახს და რომის პაპს.
link




No comments:

Post a Comment